Aydinligi karanlik takip eder; duzeniyse karmasa. Esas olan, herseyin yitirildigidir. Her sey bozulur. Bazilari yaratir, bazilari yok eder.

…

Karsinda bir ayna misali durdugumda icime derin derin baktin ve kendi suretini gordun. Sonra da bana beni sevdigini soyledin. Oysa gercekte sen bendeki seni sevdin.

Yakinlari sevmekten zevk aldiginda da uzaktaki sevginin erdemi yok oldu.

Aşkın içinde yitip gitmek ve onun tarafından yok edilmek istemesinin nedenlerinden biri de ölüm tarafından yok edilmeyle yüzleşmenin dehşetinden kaçıp kurtulmaktı. Nietszche, ‘Ölülerin son ödülü, bir daha ölmemektir,’ demişti.

Irvin D. Yalom – Aşkın Celladı – Sayfa 51

Bir şey düşündüğüm yok. Seni seviyorum, her zaman da sevdim. İnsan birini seviyorsa, onu olduğu gibi seviyor demektir; olmasını istediği gibi değil.

Tolstoy – Anna Karenina Cilt 2 Sayfa 649

Orta okulda okumuştum bu kitabı…

…

Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı insanın yüreğini paralayan, sırrını kimseye anlatmadan birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, kafada en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbürüne çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.

Jose Moura De Vasconcelos – Şeker Portakalı